Meneer Cenac en zijn honden

Heeft u even de tijd genomen om de brief van Sany te lezen? Vindt u de brief van Sany ook zo’n mooi, ontroerend verhaal? Helaas is het niet zomaar een verhaal. Meneer Cenac zorgt al jaren voor deze honden, honden van wie hij zielsveel houdt en om welke zijn heel leven draait. Meneer Cenac vreest niet voor zijn gezondheid en ook niet voor zijn leven, hij vreest wel voor de toekomst van zijn honden.

Meneer Cenac is niet de jongste meer en zijn gezondheid wordt ook steeds slechter. Het runnen van een asiel met 250 honden is geen sinecure; meneer Cenac heeft er hulp bij nodig. Bovendien moet het aantal honden om verschillende redenen drastisch omlaag. Een klus die heel wat voeten in de aarde heeft, maar wel noodzakelijk is.
Wij zullen u op deze pagina een aantal van de honden van meneer Cenac voorstellen.


Brief Sany
ER IS EEN ENGEL IN NOOD!

Ik zal mij even voorstellen, ik ben Sany, een klein hondenmeisje van nu alweer bijna 6 jaar oud. Ik woon sinds enkele jaren in een Roemeens hondenasiel, het asiel in Galat . Mijn leven is één aaneenschakeling van ups en downs, maar toch vecht ik mij door alles heen.

Mijn moeder was een gewone huishond, maar toen ze voor de zoveelste keer weer puppy's kreeg, heeft haar baas haar zonder pardon de straat op gegooid. En dat is een hard leven, mijn zusjes, broertjes en ik zijn in een tuin geboren en ons moedertje heeft alles op alles moeten zetten om ons te kunnen voeden en in veiligheid te laten opgroeien . Ik had een lief moedertje, een zorgzaam moedertje, het beste moedertje van de wereld.

Lieve buurtbewoners kwamen ons voeren en ik groeide daar wel vrij rustig op. Helaas mochten wij niet in de tuin blijven; wij zijn de straat opgejaagd. Daarna was er een tijd van zwerven, eten zoeken en opgejaagd worden begonnen, het was een harde tijd. Mijn moedertje werd weer zwanger en uiteindelijk onderging ook ik dat lot. Vóór mijn eerste

jaar was ik al moeder van enkele puppy's, wat een zorgen heb ik gehad . En zo heb ik een paar jaar rondgezworven, lieve mensen ontmoet, maar ook hele slechte mensen.

Op een dag nam een lieve vrouw mij mee. Samen met nog meer honden zijn wij naar een dierenarts gebracht en zijn daar gesteriliseerd. Wij kregen een oormerk in onze oren, zodat goed duidelijk was, dat wij al gesteriliseerd waren . Ik had verwacht, want dat had ik uit de verhalen van andere honden begrepen, dat ik de straat weer zou opgaan, maar de Gemeente wilde dat niet, en zo zijn wij naar het Gemeente-asiel van Galati gebracht .

Eerst was ik heel bang, omdat ik alleen maar griezellige verhalen had gehoord over Gemeente-asielen. Maar wat een opluchting! In het Gemeente- asiel van Galati werd door meneer Cenac voor ons gezorgd! Er wonen veel honden in het asiel van Galati, nu wel 250 ongeveer, en dat is erg veel . Ik heb er veel vrienden gemaakt, er lopen zulke lieve honden, trouwe honden, en alle hopen wij elke dag dat er een baasje voor ons komt die ons een eigen warm mandje gaat geven. Ieder mens die het asiel bezoekt, begroeten wij uitbundig: "kijk mij nou, nee kijk mij nou" roepen wij ze toe, "ik ben echt de liefste hoor".

Meneer Cenac zorgt goed voor ons, deze oude man doet verschrikkelijk zijn best om ons er doorheen te slepen. Met hulp vanuit het buitenland worden er sterilisaties uitgevoerd en worden er voedseldonaties gedaan, want ja, 250 honden te eten geven elke dag, dat is veel. Meneer Cenac is een lieve man, hij knuffelt ons, probeert ons allen de zo begeerde aai over onze koppies te geven … wij houden van Meneer Cenac. Deze oude baas is onze engel, een oprechte engel in de keiharde wereld die een Roemeense hond moet doorstaan. Hij knokt elke dag voor ons, werkt zich een slag in de rondte voor ons. Deze man heeft een gouden hart. En nu is onze engel in nood, niet zomaar in nood, nee …

Aan zijn gebogen, vermoeide houding en bezorgd gezicht zien wij al lange tijd dat onze engel met een groot probleem rondloopt. Af en toe zien we zelfs tranen over zijn gezicht stromen, onze engel, onze meneer Cenac is ziek . Ziek van de zorgen en ziek van lichaam. De gezondheid van meneer Cenac is niet goed, hij heeft ernstige hartproblemen en fysiek is onze engel op; hij kan letterlijk niet meer. Ik lik af en toe zijn handen, kom op joh!! het

komt wel goed! En als hij mij even optilt, dan knabbel ik aan zijn oor. Ik wil hem moed geven, ik wil hem zijn zorgen afnemen. Hij kust mij altijd liefdevol terug, maar zijn zorgen afnemen, dat is mij niet echt gelukt. Zijn gezicht blijft somber, hij weet dat er een oplossing moet komen en hij maakt zich zo'n grote zorgen om ons, zijn honden . Wij weten het, de druk op de ketel zal zo snel mogelijk verlicht moeten worden, anders gaat het hier fout, flink fout. Zonder onze engel zijn wij verloren, opgegeven en kansloos .

Wij zitten hier met zoveel enorm leuke en goed voor adoptie geschikte honden; wij zijn sociaal, tolerant en zo vreselijk lief . Vele van ons - van klein tot groot, jong en oud - zoeken een warm mandje en gelooft u mij: de nood is hoog. Maar wij, honden achter een hek, in een asiel in Roemenië en onze engel kunnen dit niet alleen, wij hebben hulp nodig, uw hulp! Een adoptieplan zou uitkomst bieden, evenals hulp bij de verzorging van ons, meneer Cenacs lievelinhgen.

Ik lig voor mijn slaapplaats met mijn koppie tussen mijn voorpootjes, mijn ogen open en kijk in het rond. Ik zie al mijn fijne vrienden en ik droom en heb hoop. Zal er voor mij de kleine Sany ook een mandje zijn elders in Europa? Misschien wel in Nederland ... Mag ik als klein Roemeens hondje deze hoop hebben? Bestaan er meer engelen zoals mijn lieve meneer Cenac op deze aarde? Ik moet er in blijven geloven want ja, ER IS EEN ENGEL IN NOOD, onze lieve vriend meneer Cenac.

Sany