Lilly

Lilly, een bijzonder hondje

Ik ontmoette Mica voor het eerst bij de kraam van Orfa tijdens de Buitenlandse Honden Dag op 31 augustus 2009 in Zaandam. Ik had al eerder foto’s van Mica op de site van Orfa gezien, maar die deden toen bij mij geen enkele snaar trillen. In het ‘eggie’ bleek het echter een bijzonder hondje te zijn; een heel rustig mooi hondje met een aandoenlijk koppie en één blind oogje. Ze was ongeveer 2 jaar oud en kwam van het Roemeense asiel Glina, waar ze teruggetrokken probeerde te overleven. Ze was pas enkele weken in de opvang  in Nederland en intussen zindelijk. Ook had ze al geleerd om aan de riem lopen.
Ik was niet direct van plan om er nog een hondje bij te nemen, maar Mica was blijkbaar voorbestemd. De dames van Orfa deden hun uiterste best om Mica aan mij en mijn hondje Bella te ‘koppelen’. Ze gaven haar die dag een tijdje mee, zodat we wat aan elkaar konden ‘snuffelen’. De  eerste band werd gesmeed en Mica mocht bij me komen logeren om in de huiselijke kring nader kennis te maken. Al gauw bleek dat ze geaccepteerd werd door Bella en kater Elvis, en dat ze hier helemaal op haar plek was. Een maand later werd op Dierendag  uiteindelijk haar gouden mandje officieel bezegeld.
Intussen heet ze Lilly en geniet volop van haar nieuwe leventje. Thuis is ze een echte slaapkop en komt graag bij je liggen. Buiten vindt ze het heerlijk om met  haar vriendinnetje Bella in het bos te struinen.  Ook de duinen en het strand vindt ze heerlijk. In die grote overzichtelijke ruimten kan ze zich helemaal laten gaan en rent ze met haar ranke lijfje of haar leven er vanaf hangt. Ze is heel erg mensgericht en weet je met haar aandoenlijke koppie gemakkelijk in te palmen.  Maar van vreemde objecten of opdringerige honden moet ze niets hebben. Dan wil ze nog weleens wegrennen met de staart tussen de benen, tot het ‘gevaar’ geweken is. Het zal nog wel even duren voordat  ze dit rugzakje kan afschudden en onbevreesd de wereld tegemoet kan treden, stapje voor stapje.
Lieve Lilly, een bijzonder hondje  dat mijn hart gestolen heeft.

Maureen van Woudenberg,
Amersfoort, januari 2010