Reisverslag januari 2009

Eindelijk is was het zover, het eerste “ophaal transport “ naar Roemenie is was een feit. Op 8 januari zijn Jury en Ron van Orfa vertrokken naar Arad in Roemenie om 3 stakkertjes op te halen uit de slechte omstandigheden in Glina. Schatzi, Soricica (Doortje) en Mowgli zijn de eerste hondjes die opgehaald gaan worden. De tassen zijn gepakt, goederen die meegaan uit de schuur gehaald en om 09.30 komt Jury voorrijden bij ons huis. Na een lekker bakkie koffie en het inladen van de spullen kunnen we dan eindelijk gaan.

Op naar Rotterdam waar nog veel meer spullen liggen waar Jury en Miranda voor hebben gelobbyd, een flinke vracht aan antivlooienmiddelen, ontwormingstabletten en noem maar op liggen in een loods, veel te veel om mee te nemen op deze reis, maar een deel kan vast mee.

Na een heerlijk kopje koffie en erwtensoep! Kunnen we dan eindelijk op weg naar Arad!
Ook voor Jury en Miranda is het vreemd, ook zij doen het meeste samen……..ons gevoel was waarschijnlijk het zelfde.
Rond 12.30 echt op weg, Jury rijdt het eerste deel weg tot in Duitsland waarna ik het volgende stuk voor mijn rekening neem, en zo begint een lange weg van ruim 1600 km!
Het weer is uitstekend en zo ook de vooruitzichten, droog en koud.
We hebben de gehele middag, avond en nacht doorgereden tot ver in Hongarije waar we rond 07.00 aankomen bij het motel in Kecskemet wat Jury vooraf op internet had opgezocht, pfffffffff, en dat werd tijd ook want we waren echt op!
Arad zou nu op zo’n twee uur rijden liggen dus konden we even bijkomen en genieten van een welverdiende rust in een bed.

Rond een uur of 12.30 weer opgestaan, lekker een douche genomen om de doorreis te hervatten na een lekker “ontbijt (lunch).
Het eerste deel verliep voorspoedig, onze voornaamste zorg was het op tijd treffen van Ioana in Arad.
Van Raluca hadden we inmiddels gehoord dat zij al ernstige vertraging hadden opgelopen door sneeuwval, slechte wegen en veel ongelukken onderweg.

En over slechte wegen gesproken, nadat de snelweg ophield hield ook de bewegwijzering op naar Arad en het goede asfalt en moesten we door een plaats heen zoeken naar borden Arad.
De rijstijl van de medeweggebruikers leek ook te veranderen naarmate we de Roemeense grens naderde, kamikaze in de opkomende mist, daar had het veel van weg.
Dan, uiteindelijk de Hongaars- Roemeense grens, toch wel zenuwen, krijgen we alles de grens over?
Omdat de dienstdoende beambte niet zo’n trek had in hondenvoer en Jury zijn best deed om uit te leggen dat het voor de hondjes in Glina was, goed gedaan man!, kwamen we zonder problemen de grenspost over en reden we een andere wereld binnen…
Na een lange weg dan eindelijk Arad binnen, op zoek naar het stadhuis, gelukkig trof ik mensen die goed Engels spraken en ons de weg wezen naar het plein der ontmoeting.
Al telefonerend met het thuisfront begrepen we dat er veel mensen van het buitenlandse honden forum via de live webcam met ons meekeken vanachter de pc’s.
Jury is naar het midden van het plein gelopen en de euforie thuis was groot, we waren goed te zien met nauwelijks vertraging!!

Na een poosje stopte er een auto naast de bus en Jury zei, ik herken iemand van de foto op de website, en ja hoor, het was zover. Toen gebeurde er veel, kennis maken, eindelijk de hondjes uit de auto halen, klaar om gered te worden. Even lopen, drinken wat zoekend en onzeker.. 1 van de hondjes viel mij direct op door haar mooie koppie en ogen, Schatzi, die vrij snel naar mij toeliep en tegen mij op kwam staan. Het leek wel of ze wilde zeggen; kom jij mij redden?

Na het overladen van spullen die wij bij ons hadden, het in elkaar zetten van de reiskooien waren we klaar voor de terugreis. We namen afscheid van elkaar en het was duidelijk te zien dat Ioana en Olympia het er moeilijk mee hadden en wij hebben hun verzekerd dat een gouden toekomst voor de hondjes in het vooruitzicht lag.

Daarna de terugweg zoeken uit Arad, dat dit niet meeviel valt op te maken dat we in het pikken donker 76 km meer noordelijk uitkwamen dan gepland was.
Slik, en ja in zeer dichte mist, op sommige stukken hadden we minder dan 10 meter zicht.
Plotseling dan toch een bord richting Hongarije met een grenspost.
De zenuwen namen toe toen een politiecontrole ons staande hield, kijken, zaklampen, overleg na het inzien van de paspoorten van de hondjes, gelukkig konden we vrij snel door.
Dan de grens, weer de auto open, weer overleg in onverstaanbare taal, gelukkig we mogen door!
Toch weer stoppen, alcohol en drugs controle, maar deze man liet ons gelukkig snel weer door.
Een onbeschrijflijk gevoel van opluchting gaat er door Jury en mij heen, ze zijn veilig!!
Snel een sms naar huis dat we de grens over zijn, geen bereik met de mobieltjes helaas.
Gelukkig een eind verder op wel, snel het goede nieuws doorgeven, en dan ploeterend door de dichte mist verder naar het motel in Kecskemet voor een overnachting…

Aangekomen in het motel na een vermoeiende rit konden we gelukkig met de hondjes op de kamer overnachten, Jury heeft voor ons heerlijke braadworsten en niet onbelangrijk en het lekkerste biertje in tijden erbij gekocht, proost! De volgende ochtend op weg naar Nederland, gelukkig was de mist al aardig weggetrokken en een voorspoedige reis terug begon, enkele stops voor de hondjes en rijwissels onderweg verder kwamen we terug op Nederlandse bodem, en dan is het gevoel van redding voor de hondjes het grootst!

Rond vier uur s’nachts kwamen we eindelijk in Zoetermeer aan.
Na uitgebreid elkaar en onze hondjes te hebben geknuffeld kon de grote kennismaking met onze hondjes beginnen.

En dit verliep soepeler dan verwacht, toen alle benches in de kamer stonden hebben we de hondjes 1 voor 1 eruit gehaald, een beetje in de war van de vreemde omgeving en de lange reis werd er druk gesnuffeld en rond gelopen, een plas/ poep ongelukje van Mowgli daargelaten konden we ze gezamenlijk uitlaten.
Rond 06.00 uur lagen we eindelijk op bed en ging de wekker weer om een uurtje of 10 af omdat de adoptanten kwamen om hun hondenkindjes op te halen.
Een prachtig moment van emotie en overdracht, blije gezichten, enthousiasme, loslaten maar…..

Nu moest Schatzi nog weg, ik heb voorgesteld om haar zelf de andere dag weg te brengen naar haar pleegmoeder Caroline in Appeltern.
Ik had het er moeilijk mee, dat koppie,de eerste ontmoeting op dat koude plein in Arad, de zichtbare onrust bij het ophalen van de hondjes met ogen die leken te zeggen; wanneer is het mijn beurt?
Toch naar Appeltern vertrokken, we hebben Caroline ontmoet in de tuin met haar lieve honden en we hebben tegen elkaar gezegd dat zij iemand is zoals je maar zelden treft, een bijzonder mens waar je het gevoel bij krijgt als of je haar al jaren kent en waar we Schatzi met een gerust hart achter hadden gelaten.

Maar het besluit was eigenlijk direct al gemaakt, Schatzi blijft bij ons!
Volgens Caroline de snelste adoptie ooit!!
Bedankt Von, ze is niet heel klein en zwart zoals je wens is, maar mijn gevoel kent en begrijpt!

Ik kan terugkijken op een enerverende reis die ik zeker door de aanwezigheid van Jury zo over doe!

Ron.