Pascani houdt ons nog steeds bezig en leert ons een lesje

U herinnert zich waarschijnlijk de foto’s en filmpjes van inmiddels 3 jaar geleden uit het gemeentelijk asiel van Pascani: uitgemergelde honden die soms niet eens meer konden staan door ondervoeding, honden die elkaar afmaakten en elkaar opaten van honger. Met gepaste trots kunnen wij meedelen dat deze beelden al lang verleden tijd zijn. Dankzij de enkele Roemeense jonge vrijwilligers die voor 1000% ervoor gingen, maar ook dankzij de gemeente die gehoor gaf aan onze noodkreet en bereid was om ons tegemoet te komen. Zo zorgt de gemeente voor het voer die naar het asiel wordt gebracht. Dat wordt wanneer nodig aangevuld door de vrijwilligers. De vrijwilligers hebben ten alle tijden toegang tot het asiel en jaarlijks worden er sterilisatiecampagnes gehouden in het asiel en/of op een locatie in de stad. Daarbij worden honden met en zonder eigenaar gesteriliseerd en geënt, en waanneer onze middelen het toelaten ook behandeld tegen parasieten.

Hoewel wij super blij zijn met deze aanzienlijke verbeteringen, zijn er nog steeds dingen die wij het liefst anders hadden willen zien, zoals een terrein dichter bij de bewoonde wereld en meer kleinere kennels met minder honden. Omdat de gemeente zich uiteindelijk redelijk coöperatief opstelt, hoopten wij ook deze verbeteringen voor elkaar te krijgen. Des temeer omdat er inmiddels ook het hekwerk voor de kennels werd aangeschaft. Ca. 2 weken geleden werden we echter behoorlijk opgeschrikt door een telefoontje van Alina, die vertelde dat het asiel vol zit met nieuwe honden waardoor slachtpartijen plaatsvinden. Ook had de burgemeester gemeld dat alle zwerfhonden van de straat gehaald zullen worden en naar het asiel gebracht.

Op zich kregen we dit dreigement vaker te horen en uiteindelijk viel het tot nu toe mee. Tot onze schrik en verbazing viel nu echter met niemand meer te praten op geen enkel niveau binnen het gemeente. In een informeel gesprek met de voor het asiel verantwoordelijke persoon kregen we uiteindelijk te horen wat de reden was voor deze ‘autistische’ houding. Hoewel de gemeente al jaren haar best heeft gedaan om de situatie van de asielhonden te verbeteren, krijgen ze nog steeds kritiek van (voornamelijk) buitenlandse organisaties. Deze kritiek stoelt nog steeds op de oude foto’s van jaren geleden. Daarnaast krijgt de gemeente kritiek van de bewoners van Pascani dat ze geen actie ondernemen om de honden van de straat te krijgen. Met andere woorden, wat ze ook doen, het is toch niet goed genoeg voor het buitenland. Daarom kunnen ze in ieder geval hun eigen inwoners tevreden proberen te houden. Tja, eerlijk gezegd had hij gelijk en daarom stonden we met een mond vol tanden.

Over de situatie op dit moment kunnen wij melden dat er inmiddels informele afspraken zijn gemaakt op verschillende niveaus. De verantwoordelijke persoon voor het asiel heeft in ieder geval toegezegd dat ze alleen nog maar de ongesteriliseerde honden zullen vangen. De Roemeense vrijwilligers hebben zelf ook informele afspraken gemaakt op een ander niveau, waardoor wij de hoop hebben de situatie in ieder geval tijdelijk onder controle te houden.

Zoals u ziet, ondoordachte (of nog erger, opportunistische) interventies van buitenlandse organisaties kunnen grote negatieve gevolgen hebben. En dit zien we meer dan eens in alle soorten en maten om ons heen gebeuren. Omdat wij direct betrokken zijn geraakt bij zo’n drama, hebben we uiteindelijk toch besloten om aandacht te vragen voor dit soort gevaren. Kunnen wij lering trekken uit dit specifiek geval? We zijn van mening van wel. Indien u bijvoorbeeld ‘griezelfoto’s’ ontvangt, adviseren wij u eerst te kijken hoe oud de foto’s zijn. Als het om oude foto’s gaat, vinden wij het geen overbodige luxe om bij de betreffende organisatie te checken of er ook actuele foto’s beschikbaar zijn, of de situatie nog steeds dezelfde is, in hoeverre zij betrokken is bij de betreffende situatie en hoe ze van plan is om te helpen.

Pascani 2008