03-12-09
Vandaag is het eindelijk zo ver, ik ga voor het eerst naar Roemenië om 2 van de asiels te bezoeken die we ondersteunen. De dagen ervoor kijk ik naar de plaatjes op onze site om zo proberen een beeld te vormen  van wat ik ga zien. We gaan dit keer ook om te evalueren wat we gedaan hebben en wat voor merkbaar effect dat heeft daar en wat de prioriteiten nu zijn.

Na een rustige vlucht komen we laat in de avond aan bij ons logeer adres waar de eerste kennismaking plaatsvindt met één van de hondjes op onze site, maar wat op mij veel meer indruk maakt is een katje, waarschijnlijk een kruizing met een Oosterse kat, beige met bruine cyperse strepen en zo ontdeugend en lief én het maatje van de hond. Later probeer ik voor de grap de kat in mijn jas mee te nemen en ik wordt achtervolgt door Bindi (de hond) die haar vriendinnetje ziet verdwijnen, de twee liggen samen in de mand en de kat sabbelt gezellig bij Bindi die dat allemaal wel goed vindt, ik vrees dat we de één niet zonder de ander kunnen gaan plaatsen.

04-12-09
Vrijdagochtend gaat Ioana naar Galati waar het transport aankomt, ze gaat er met een kennis met een behoorlijke bus heen, het is 260 km verderop en er is in de bus geen ruimte voor ons. We spreken af dat we ‘s middags in Leila zijn om de bus uit te laden, raar hoor, afgelopen zaterdag hebben we in Nederland alles ingepakt en nu mogen we daar alles weer uitpakken! Als we naar de supermarkt lopen valt ons oog op een nestje honden wat in een tuin ligt. Er wordt zo te zien wel voor ze gezorgd want er is een mand en eten maar het breekt je hart om deze hummeltjes zo achter te laten. Ze zijn zo’n 4 weken oud en er lopen er 2 bij die het waarschijnlijk niet zullen redden. Het wrange is gewoon dat er zoveel honden lopen en zoveel nestjes zijn dat je niets kunt doen dan ze onder de aandacht brengen van de zonebeschermers zodat tenminste iemand ze in de gaten houdt. Opvallend is de grote hoeveelheid zwerfhonden die overal ligt en loopt. Overal waar je kijkt zie je ze, er is geen ontkomen aan.

Die middag gaan we naar Leila, mijn eerste kennismaking met het asiel. De taxichauffeur kent de straatnaam niet, gelukkig weet Raluca waar we ongeveer moeten zijn. We rijden een zijstraat in op een soort bedrijventerrein, halverwege staat een caravan die als sterilisatiekliniek gebruikt is, we zijn er! We staan voor een grote poort, aan de zijkant komen er wat honden uit de bosjes die ons luid blaffend proberen weg te jagen. We zijn niet onder de indruk omdat we gespannen zijn om wat we te zien krijgen achter de poort. Tante Ana doet de deur open en is blij als ze ons ziet, ze haalt ons snel naar binnen druk Roemeens pratend tegen Raluca, Rien en mij waar gelukkig Raluca nog wat van verstaat want voor mij gaat het te snel om er ook maar iets van te snappen maar duidelijk is dat we van harte welkom zijn.

Als we de deur doorlopen staan we ineens tussen zo’n 20 honden die druk tegen ons staan te blaffen en ons met de poten op de kont verder het asiel in duwen. Maar jeetje wat een lucht, wat een herrie, dit is echt met geen pen te beschrijven. De lucht van poep, reuenzeik en ratten, zo overweldigend dat ik even stil ben om tot het besef te komen dat tante Ana hier in leeft met deze honden, dat zij als ze de lucht zat is niet naar buiten kan lopen om het te ontvluchten, het hakt er even flink in. Dat het nu erger is komt omdat het water en de afvoer niet naar behoren werken. Zoals gezegd worden we door de honden het asiel letterlijk ingeduwd, de pootafdrukken op mijn achterwerk zijn het bewijs.

We lopen door een hekwerk naar de volgende groep honden en vandaar komen we in het deel waar de kennels staan. Ik kijk rond en het enige wat ik wil is deze honden aanraken, knuffelen, aaien en voelen. Er loopt een pup met me mee op mijn tocht langs de hokken, natuurlijk maak ik tijd om uitgebreid met deze hond te knuffelen. Ondanks de stank en de zeik waar we midden in staan neemt de liefde voor deze dieren de overhand over de afschuw voor de viezigheid waar we in staan. Voor we het weten staan we alledrie met honden tegen ons aan te knuffelen alsof ze net uit de wasstraat komen. Honden met 3 poten, honden die een vacht hebben waar de klonten in hangen, honden die ons eng vinden maar waarvan we toch in korte tijd het vertrouwen weten te winnen.

We lopen op de weg naar buiten nog even langs de ziekenboeg, daar ligt een herder die gevonden is  bij  George, één van de vrijwilligers van Glina, het andere asiel. Het beest kijkt triest voor zich uit en kan zijn achterpoten niet gebruiken. Rien en ik kijken ernaar en denken beide dat deze hond het ondanks de goede zorg niet gaat redden. We lopen met pijn in ons buik weer naar buiten, zoveel leed in die ogen te lezen dat het gewoon pijn doet. In een ander schuurtje zitten nog een paar over de schutting gegooide pups en een hond die zwaar aan de jeuk is. Wat een ellende, bah!

Ondertussen is het al aan het einde van de middag en verlaten we het asiel om verderop even een hapje te gaan eten tot de bus komt om uit te laden. Onderweg komen we een paar geweldig leuke honden tegen die ons amper los kunnen laten. Op ieder hoek, bij ieder perkje, op ieder bedrijventerrein, overal om ons heen lopen zwerfhonden, de meeste gesteriliseerd maar nog niet allemaal. Er ligt hier nog een grote taak voor ons. Ons afvragend of de mensen in het restaurant ons niet ruiken lopen we naar binnen, de lucht van het asiel zit zo in onze neus dat we denken dat iedereen ons op grote afstand ruikt maar een reuktest doet ons beseffen dat het alleen met je neus op de plek zelf te ruiken is, dat wil zeggen op mijn achterwerk en mijn tas, ach ik ga er niet vanuit dat daar een neus van een restaurant medewerker terecht zal komen.

Na het eten gaan we terug en blijven we buiten wachten op de bus die ieder moment kan arriveren. De honden die vanmiddag zo tegen ons tekeer gingen komen nu tegen ons opspringen voor aandacht en een knuffel, voor ik het weet sta ik weer te zoenen met een geweldige leuke hond! Later besef ik dat dit degene was die vanmiddag tegen ons tekeer ging om ons weg te jagen.

Rien en ik hadden het er nog over dat de houding van de honden de tweede keer zo anders was, waarop Rien opmerkte dat onze houding nu ook anders was, de eerste keer wisten we niet wat we aan zouden treffen en nu wel, dit projecteerde zich duidelijk op de honden die zich daardoor ook heel anders gedroegen. We waren ondertussen met aardig wat mensen, Carmen was ook aangekomen, zij was met de herder naar de dierenarts geweest. Met z’n allen hadden we in no-time de bus uitgeladen een hele blije Ana nog blijer makend met het feit dat er nog zo’n bus vol in Galati stond om de volgende dag opgehaald te worden.

De honden sprongen om ons heen om aandacht en ineens viel mijn oog op Leila, Leila is de hond van de vorige eigenaresse die overleden is. Leila is een veel te dikke teckel die het absoluut niet naar haar zin heeft tussen al die honden in het asiel, ze liep er een beetje triest tussendoor. Dat was een hond om te onthouden. Ik ben niet echt gek van teckels maar deze hond was zo niet op haar plaats daar dat ze opviel. Tussen de rest van de honden liepen er een aantal die zo leuk en sociaal waren dat je het moeilijk was om ze achter te laten in die bende. Maar mijn realistische kant weet ook heel erg goed dat we niet voor alle honden een baas kunnen vinden. Gelukkig lukt het af en toe ook om honden in Roemenië te plaatsen.

Na het uitladen gingen we naar ons logeeradres om bij te komen van alles wat we gezien hadden die dag.

Zaterdag 05-12-09
Om 06.00 uur ‘s morgens vertrekt Ioana weer naar Galati om het restant aan spullen op te halen.
Voor ons staat Glina op het programma.

Mikky, een zonebeschermster komt ons om 10.00 uur ophalen om ook even bij ‘haar’ honden te gaan kijken. Midden in Boekarest wordt de auto aan de kant gezet en voor we het weten staan we midden op straat koffie te drinken, rare maar wel een leuke gewaarwording. Na de koffie gaan we door naar een oud niet meer in gebruik zijnde tankstation. Als we aankomen worden we begroet door zo’n 20 honden die daar leven. Mikky zorgt dat ze iedere dag te eten hebben en dat ze naar de dierenarts gebracht worden als het nodig is. Ze doet dat naast haar normale baan en ook nog eens van eigen geld allemaal. Vanuit Orfa hebben we Mikky geholpen met het steriliseren van een aantal straathonden die daarna weer teruggezet worden op straat, zodat er in ieder geval geen pups meer bijkomen.

Hier zie ik Vulpita, een rood met wit hondje wat veel te mooi en te schoon is voor het leven op straat. Ze staat op onze site maar als ik haar zo op straat zie is het toch wel een harde werkelijkheid. Er zitten ook hier weer een aantal honden bij die zo leuk en sociaal zijn dat ze zo in een huishouden terecht zouden kunnen. Ik heb bewondering voor deze dames die door het vuur gaan voor hun honden en elke dag weer tegen hetzelfde probleem aanlopen.

We gaan na een uur weer verder naar Glina.
Als we door het dorp Glina rijden kijk ik mijn ogen uit, rijkdom pal naast armoede is meer regel dan uitzondering. Er staan woningen tussen met golfplaten wat we in Nederland nog niet eens als schuur zouden gebruiken, hier wonen er gewoon mensen in. Het is opvallend hoeveel mensen rondlopen op straat, iedereen staat met elkaar te kletsen of te hangen op straat.

Als we een onverharde weg oprijden krijg ik het beeld voor me zoals ik me Glina voorstel van de plaatjes maar we zijn er nog niet en de werkelijkheid is eigenlijk niet voor te stellen als je er niet geweest bent.
Als we vlak bij het asiel zijn worden we verwelkomt door wat loslopende honden waaronder Lord en Daisy, 2 honden die ik onmiddelijk herken van de foto’s. Lord, stiekem één van mijn favorieten van de foto, een grotere blij ogende hond waar ik altijd de kriebels van krijg als ik hem zie. In werkelijkheid is hij net zo lief en aanhankelijk als hij er uit ziet op de foto. En Daisy.... mijn hemel wat heeft dat beest een scheef bekkie!

Als we uit de auto stappen is er een orkest losgebarsten van geblaf en als ik rondkijk is het nog erger dan ik ooit had durven voorstellen, een kilometer met betongaas en drie rijen dik honden.

Het verdriet en de wanhoop stort zich ineens over me heen, het verdriet van honden die het niet verdienen om niet geliefd te worden. Ik zeg tegen Raluca dat ze me maar even moet laten gaan en ik ga van hok tot hok om alle honden te aaien en aandacht te geven. Langzaam zakt het nare gevoel weg en is er ook blijdschap van herkenning van de honden van het zien dat de dingen die we gedaan hebben en zo klein leken op afstand zoveel goeds doen daar. Iets simpel als grind in de hokken wat er voor zorgt dat de honden niet meer tot hun enkels in de bagger staan, een beetje dierwaardigheid in de negorij.

Al verder lopend zie ik ineens Puf Puf, de hond waar ik een foto van zag en die ik niet meer los kan laten, het is wederzijds, vanaf dat moment volgt hij me overal met zijn ogen. Ik beloof hem dat ik me voor hem in zal zetten, ofwel bij mij ofwel op een andere manier, hij raakt me kogelhard en heeft me ook tot nu toe  niet losgelaten. Soms heb je dat wel eens, een hond die rechtstreeks je ziel binnenwandelt.

Na het rondje aandacht ga ik honden bestuderen die op de lijst staan om te kijken of ze voor adoptie in aanmerking zouden kunnen komen, ik fotografeer en bestudeer de hele middag. Ik zie Bassie, Costel, Aria enz. enz. allemaal honden die ik van de foto’s herken. Wat een heerlijke honden! Er is eigenlijk maar 1 hond waar ik de griezels van krijg en die me probeert te fixeren, met de rest heb ik een goed contact.

Later op de middag gaan Rien en ik even een stukje lopen en vinden even verderop een dode hond, aan het oormerk te zien denken we te weten dat de hond door ‘ons’ is gesteriliseerd. We halen Carmen en George erbij, opeens ziet Rien dat de hond een ijzerdraadje aan zijn poot heeft, wat is er in hemelsnaam gebeurt? Even later horen we dat de hond door de mannen van het gasstation is doodgereden en daarna aan zijn poot naar ons terrein gesleept, ze zijn nog te beroerd om de hond te begraven, dat doet George. Een beetje aangeslagen lopen we verder om te kijken of er niet nog meer honden liggen. Even verderop liggen ook weer botten waarop we tegelijk zeggen, neuh dat is een koe.
Ik heb nog nooit een dode koe gezien maar op de één of andere manier was het voor ons beiden duidelijk dat het een koe was. Godzijdank vinden we verder niets meer.

Er is ook nog een vechtpartij in een kennel, ik ren naar Carmen om gereedschap te halen want één van de vechtende honden zit met zijn kop in het hekwerk vast, het enige wat ik op dat moment in mijn hoofd heb is dat die hond nu los moet! Als hij los is weten we dat dit zo snel mogelijk moet worden voorkomen door iets tussen de hokken vast te maken zodat ze niet meer bij elkaar kunnen. Dit wordt één van de eerste punten op onze lijst

Aan het einde van de middag worden we opgehaald om snel thuis even wat te gaan eten en daarna gaan we naar Anda, zij heeft honden uit Glina in de opvang die het daar anders niet zouden redden.

Doortje heeft bij haar gezeten vanaf het moment dat ze wisten dat ze naar Nederland zou gaan, Doortje hield wel van een uitstapje en dat is niet zo handig als een hond min of meer al geadopteerd is! Ik heb een foto van Doorekind  bij me voor haar en als ik haar die geef is ze duidelijk emotioneel. We rijden naar een dorpje vlak bij Boekarest en hebben het idee om op een kamp terecht te zijn gekomen, Anda wacht ons op gelukkig, ik geloof niet dat het een buurt is waar je als buitenstaander even in moet rijden.

Mijn hemel, weer zoveel honden! Buiten lopen honden, in hokken zitten honden en als we langs een in hun tuin geparkeerde auto lopen worden we ook toegeblaft vanuit de auto. Daarna gaan we naar binnen.

Er zitten overal waar je kijkt honden en katten, de katten zijn niet allemaal in goede staat, veel katten met niesziekte en een enkeling zit er zo zielig bij dat ik denk dat die het einde van de week niet halen. Iedereen weet waar hij moet zijn want nu stond er weer een doos met pups bij haar voor de deur. Als mensen een aangereden hond vinden, brengen ze die naar Anda, ze neemt zieke dieren in opvang waar anders niemand naar om zou kijken, ons is duidelijk dat er een stop op moet komen, dit is teveel en dat is ook niet goed, Anda is ontzettend arm, maar iedere cent die ze heeft gaat naar de dieren, zeker door de vele zieke dieren zit ze om de haverklap bij de dierenarts. We hebben wat zakken met kleding bij ons voor haar en haar dochter en wat voer zodat ze het weer even redt. Als we weer terug naar ons logeeradres gaan ben ik emotioneel en lichamelijk aardig stuk van alles wat ik gezien heb die dag.

Zondag 06-12-09
Vandaag wordt Jessy gebracht die bij mij in de opvang komt en gaan we eerst even cadeautjes voor het thuisfront halen. Om 14.00 uur komt Jessy binnen, wat een grappig beest. Voor de duvel niet bang en echt nog puppestreken. Voor een laatste check gaan we op weg naar het vliegveld nog even langs de dierenarts, ze wordt goedgekeurd en mag met ons mee. Onderweg zien we nog een zwarte loopse teef die belaagd wordt door 2 reuen, het beest is op en wij zien des te meer weer eens hoe goed het is om de honden te steriliseren.

Op het vliegveld ontmoeten we Elena die ons de honden komt brengen voor Villa Zwerfhond.
Raluca krijgt de riemen in haar hand en ik neem wat foto’s, op hetzelfde moment hoor ik Raluca een vloek slaken en één van de honden grijpen, op de foto later zie ik terug dat de hond nog maar een centimeter verwijderd was van ontsnappen na het ontsnapproof maken van de halsbanden gaan we met een hartverzakking inchecken.

De dames mogen gelukkig samen in de bench vliegen dan hebben ze tenminste nog wat aan elkaar. Na een hoop geharrewar zijn de honden eindelijk ingecheckt en kunnen ook wij naar binnen, onderweg naar huis.

Op het vliegveld worden we opgewacht door iemand van de stichting en de opvanggezinnen, het is een luid oh en ah, want de honden zijn echt zo leuk! Ik kom een uur later thuis en nadat ik mijn eigen honden opgehaald heb bij de buurvrouw zit ik alles te overdenken en potverdorie wat hebben onze honden het toch ongelofelijk goed!

Ondertussen is het zondag een week later en hoorde ik van de week dat ze op zoek zijn naar de zwarte hond om te laten steriliseren, de herder waar het zo slecht mee ging, nu zo goed gaat dat hij nu de poten neemt als tante Ana hem fysiotherapie wil geven, zijn 2 van de 8 pups onderdak, is er weer een hond aangereden door de mensen van het gasstation, ontpopt Jessy zich tot een heerlijke pup/puber en ben ik alleen maar vastberadener om door te gaan, om in ieder geval het leven van deze honden iets aangenamer te maken.
En natuurlijk zijn het allemaal maar kleine stapjes maar uiteindelijk komen we zo toch een heel eind.

Jacq