Reisverslag Roemenië 16-23 mei 2010

19 Mei is het dan zover.
Voor  mij de eerste keer dat ik in  Roemenië kom.
Heb veel foto,s gezien, maar de werkelijkheid is  altijd net even anders.
Met ons drieën Raluca, Jacqueline, en ik dus gaan wij op pad.

Na 2,5 uur vliegen , landen wij op het vliegveld van Boekarest, strenge gezichten bij de douane, maar voor ons geen probleem.
Nu is het wachten op de neef van Raluca, die ons naar het appartement gaat brengen .
De rijstijl in Roemenië is wel even anders als bij ons, helemaal geen regels !!.
Ik keek mijn ogen uit , zoiets had ik nog niet eerder meegemaakt.
Maar heb gehoord , dat het heel relaxt rijden is.
Ons appartement was zeven hoog, tot grote vreugde van Raluca , maar niet heus.

Ons eerste asiel bezoek is in Glina, en net zoals op de foto,s ziet het er wel heftig uit.
Heel veel betonijzer, en ook veel loslopende honden.
En zoals in bijna alle asielen , heel veel lieve honden die om aandacht vragen.
Had ook daar direct een paar honden waar ik wel een klik mee had.
Olimpia  bracht ons weer naar huis, zittende achterin een oud bestel autootje zonder bank.
Vlogen na ca één kilometer rijden de achterdeuren open, en zag tot onze grote verbazing dat er zo,n ca tien honden achter onze auto aanrenden.
Zou later nog een paar keer naar Glina gaan.

Leila was ons volgende asiel, en ondanks de toch wel iets betere accommodatie , was het daar voor de honden slechter.
Overal erg veel teken, ook op de muren , het leek wel levend behang.
Wat mij hier opviel, waren de vele honden met maar 3 poten.
Dat heeft natuurlijk te doen met het drukke verkeer en de vele loslopende honden in de stad.
Maar hier moeten alle honden verhuizen, er moet voor ca 250 honden een nieuw onderkomen gevonden worden.

S,avonds hebben wij met Raluca haar oom, neef en zijn vriendin, en natuurlijk Jacqueline en Raluca een terras opgezocht om wat te drinken.
Hier konden wij even bijpraten, en het plaatselijke bier proeven, en dat smaakte wel goed.
Om s,nachts 2 uur naar het appartement gegaan, want .... om de wekker zou om 4 uur weer aflopen.
Want we gaan om 5.30 uur met de trein naar Pascani.

Eenmaal in Pascani aangekomen , kon je goed zien dat dit één van de armste streken van Roemenië is.
( Moldavië ) .
En het was dus ook wel even slikken bij de eerste aanblik, toen wij uit de trein stapte.
Nadat Alina gearriveerd  was, gingen wij met de Taxi naar het asiel.
Er stonden veel taxi,s maar er zijn er maar twee die naar het asiel willen rijden.
Dat asiel ligt dus dan ook in de middle of nowhere .
De aanblik was ook overweldigend , we mochten daar geen foto,s maken.
Er zijn tussen de honden heel veel vechtpartijen , zowel binnen als buiten de kennels.
Met natuurlijk de vreselijkste gevolgen.
Met een behoorlijk gevoel van machteloosheid liepen wij daar rond.
Nog wel veel puppy,s daar, maar ze zijn al wel druk bezig met het castratie project.
Een goede zaak.
Ook hier net als in alle andere asielen en op de straat natuurlijk erg veel honden al met de castratie oormerken.
In Glina zijn alle honden geholpen.

Vandaag gaan wij naar Popesti Leordeni , dat is het asiel waar onze hond Emily vandaan komt.
Emily is na een zwaar auto ongeluk daar opgevangen en gerevalideerd .
Dit asiel heeft alles al vrij goed voor elkaar.
Maar ze zijn nog lang niet klaar, in de planning zijn , een operatieruimte en een ruimte voor educatie projecten.
2 belangrijke zaken.

Erg fijn was de enorme gastvrijheid van Raluca haar oom en tante en omaatje.
Wij hebben daar heerlijk gegeten en gedronken ( Palenca, Roemeense wodka ) het was erg gezellig.

Wij waren toch wel afhankelijk van iedereen die ons  overal heen en weer reed.
Ging niet altijd even snel, maar wij zijn wel overal gekomen en daar ging het om.

Wij zijn met vier honden terug gevlogen naar NL, waaronder Max.
Een hele lieve dikke lobbes, die werd opgewacht door zijn nieuwe baasje op Schiphol.
Mijn gedachten zijn nog heel vaak bij de honden in de asielen waar wij zijn geweest, heb gezien dat daar heel hard gewerkt wordt mede door de zonnebeschermsters en veel andere mensen die zich inzetten voor de zwerfhonden van Roemenië.
Ik had niet verwacht dat ik al zoveel honden zou zien met een oormerk, goedwerk.

Groeten Harry.