Reisverslag Roemenië 5 juni 2009

Op 5 juni was het zover. Ik stond op Schiphol met gemengde gevoelens over mijn reis naar Roemenië. Natuurlijk was ik blij om mijn familie te zien. Maar ik zou ook voor het eerst ‘onze’ honden in de asielen van Glina, Leila en Pascani zien. En ik zou ook voor het eerst de realiteit van de asielen meemaken. Zal deze realiteit mij nog harder doen vechten voor deze honden of zal de ontmoediging toeslaan? En ik keek er naar uit om Ioana, Olimpia en Carmen in levende lijve te ontmoeten. Ik spreek Ioana bijna elke dag en ik had het gevoel dat we elkaar al jaren kennen.
Ik wilde net mijn mobiel uitzetten toen ik zag dat Ioana gebeld had. Ik belde haar terug. Ze nam op: “Ik wil je een goede reis wensen en kom…en zorg voor jezelf”. Ik moest even lachen. Ze wou zeggen ‘kom heelhuids aan’, maar ze wist dat ik vliegangst heb en had zich op het laatste moment bedacht.
De vlucht verliep super en ik kwam zo’n 20 minuten eerder aan. Het was nog geen 16.30 uur. Op het vliegveld werd ik door een horde taxichauffeurs verwelkomt “Een taxi mevrouw? Ik zet mijn meter aan.” Ondanks mijn bedankje, omdat ik opgehaald zou worden, bleven ze me naar buiten achtervolgen. Buiten voelde ik gelijk de warmte, 36 graden. En gelukkig zag ik mijn oom mij tegemoet komen.
Onderweg heb ik nog Ioana gebeld met de mededeling dat ik heelhuids ben aangekomen. Ook spraken we af voor de dag daarop. Ik kon niet wachten.

Eindelijk 6 juni, mijn eerste dag in Glina. We spraken af op het kruispunt van Piata Iancului in Boekarest. Mijn neef is met me meegekomen, Ioana komt met Olimpia. Wij parkeerden voor mijn gevoel ongeveer midden op het kruispunt (zeer gebruikelijk in Roemenie) en wachten af. Ik zag iemand naderen en ik herkende Ioana gelijk. Ze stapte in onze auto en we reden weg achter Olimpia aan. We gingen eerst naar Leila om een hond te behandelen en dan op naar Glina!

Leila
We stopten op een soort industrieterrein en zodra de deur van de auto openging, hoorde ik de honden. Heel veel honden! Ioana en Olimpia zijn eerst de honden buiten het asiel gaan voeren. Helaas zie ik ook een aantal puppies. Twee teefjes, die buiten het asiel leven, zijn te schuw om gevangen en gesteriliseerd te worden. Er wordt al lang getracht om een dierenarts met een verdovingsgeweer te laten komen, maar dat valt niet mee ondanks gemaakte toezeggingen. Ik trok me een beetje terug om de honden te laten eten, want ik merkte dat ze mijn aanwezigheid niet erg waarderen.


Ioana en enkele honden buiten Leila.

Toen deed tante Ana, de verzorgster, de deur van het asielterrein open. Ze keek me aan en vroeg op een strenge toon of ik honden kwam halen. Olimpia legde uit dat ik Raluca ben van Orfa en tante Ana werd een stuk vriendelijker. Tante Ana is een vrouw van ruim 67 jaar, die op het terrein woont. Ondanks haar leeftijd en de ouderdomskwalen die ze heeft, lukt het haar om voor de ca. 500 honden te zorgen. Soms krijgt ze een paar uur hulp van een man, maar zij is degene die meestal de kennels schoonmaakt en de honden voert. Ze is erg begaan met ‘haar’ honden van wie ze enorm veel houdt. Toen de situatie in Leila geëscaleerd was, werd ze door de oude eigenaar weggepest. Gelukkig kwam ze uiteindelijk terug. Zonder haar hadden de Roemeense vrijwilligsters werkelijk een probleem. In de periode dat tante Ana weg is geweest, zijn erg veel honden ter adoptie gegeven of elders ondergebracht. Tante Ana kon na haar terugkomst precies vertellen welke honden weg waren. Zij is dan ook vanaf het begin (ik meen in 1993) bij Leila betrokken geweest, toen de eigenaresse van Leila nog in leven was.

Toen wij het terrein van Leila betraden, werd ik ‘verwelkomd’ door een heleboel blaffende honden. Met Teckeltje voorop! Een heerlijk hondje vond ik haar! Ik probeerde wat opnames te maken en ik merkte dat de honden daar op z’n zachtst gezegd niet blij mee zijn. Ik hoorde veel gegrom. Links zag ik Ioana de ‘puppycontainer’ in gaan en ik liep haar achterna. Daar zag ik Angel. Ze is flink gebeten door andere honden en haar wonden moeten dagelijks verzorgd worden. Ook moet ze een antibioticumspuitje krijgen. Als ik Ioana bezig zag met Angel, vind ik dat ze haar roeping heeft gemist. Buiten hoorde ik nog steeds teckeltje kefferen, die mij voor het raam ziet. Toen ik haar aankeek, kwispelde ze.


Carmen houdt Angel vast, terwijl Ioana haar behandelt.

Zodra Ioana klaar was met Angel, liepen wij naar achteren waar de kennels staan. Eerst moesten wij door een zee van honden. Ik liep met de camera in mijn handen en zag opeens zo’n 50 honden rennend op mij afkomen. Ik probeerde de camera zo rustig mogelijk in mijn broekzak te stoppen, maar echt veilig voelde ik me niet. Gelukkig liep Ana mee.
De kennels zagen er naar mijn mening netjes uit. Het zijn geen dichte kennels, maar ze hebbel wel een afdakje als bescherming tegen regen en zon. Er zijn echter wel erg veel honden daar en de aanblik van honden die om mijn aandacht smeekten, brak mijn hart. Ik heb erg mooie honden gezien en ik snap niet waarom ze niet geadopteerd worden door de plaatselijke bevolking.

Hieronder kunt u twee filmpjes zien van Leila:
De honden buiten Leila
Leila

We namen afscheid van tante Ana en reden richting Glina. Toen we het dorp in reden, liet Ioana zien waar de maxi-taxi (een soort personenbusje, dat komt waar het openbaar vervoer niet komt) stopt. Tot mijn verbazing bleven we nog ruim 2 km doorrijden naar het asiel. En dan te bedenken dat Ioana die afstand loopt met emmers en tassen vol voer.
Opeens zag ik in de verte de hekken van het asiel, maar we stopten eerst even bij de waterhonden. Ik wilde uit de auto stappen en werd begroet door een heleboel leuke snuiten Deze honden leven bij de waterpijp, waar het water voor Glina wordt opgehaald, maar worden verzorgd door de vrijwilligsters van Glina. Veel van ze zijn gesteriliseerd, een aantal niet omdat ze zich niet laten vangen. Er bleken ook nieuwkomers te zijn. Ik hoorde iemand aan Ioana vertellen dat een zwerfhond in het dorp mank loopt. Later zouden we daar gaan kijken. Intussen werden de honden gevoerd. Het voer werdt op de grond geserveerd en de honden kwamen er gretig op af.


Olimpia en de waterhonden.

Click hier voor een filmpje met de waterhonden

Aankomst in Glina
Iets later waren we weer op weg naar het asiel. Opeens zag ik een stuk of 20 honden die ons tegemoet renden en die dan met de auto mee liepen. Ik herkende gelijk Lord en verder durfde ik niet te kijken, ik was bang dat een hond onder de wielen van de auto terecht zou komen. Tot mijn opluchting stopte de auto zonder slachtoffers te maken. Ik kon met moeite uitstappen door al die nieuwsgierige kopjes.


Hello stranger!

Hoewel het allemaal er erg bekend en vertrouwd uit zag, voelde ik me overweldigd door de hele sfeer: een aantal armoedige omheiningen, in the middle of nowhere en dan het geblaf van zo’n 200 honden die op hun eten wachtten. Ik heb eerst een rondje gelopen langs de omheiningen om de honden te zien. Veel honden herkende ik gelijk. Aan de andere kant kwam ik achter hoe moeilijk het soms kan zijn om een goed beeld te krijgen vanaf een foto. Sommige honden waren in werkelijkheid toch groter of kleiner dan ik gedacht had. Zo bleken Tucki, Chica, Choco, Suzi en Larisa een stuk kleiner te zijn dan ik gedacht had. Ook Zaza vond ik in werkelijkheid minder groot.

De honden
Zaza was vroeger een gevechtshond en kan daardoor niet met andere honden. Het is haar een paar keer gelukt om te ontsnappen en ze heeft elke keer een hond te grazen genomen. Gelukkig heeft ze die honden niet gedood, maar ze grijpt ze in hun nek en laat pas los als ze moe is. Met mensen daarentegen is ze een schat. Ze geniet enorm van aandacht en het liefst zit ze bij jou op schoot.


Carmen met haar lieveling, Zaza.

Sheba bleek een schoonheid te zijn. Ik herkende haar eerst niet van de foto’s tot ik haar van de ene naar het andere hok zag springen. Ja, na al die verhalen kon ik haar nu goed herkennen. Ze is erg bewegelijk en het heeft me enorm veel tijd gekost om haar op foto te krijgen.
Max, een hond waar ik zelf van het begin af verliefd op was geraakt, bleek in werkelijkheid ook een stuk knapper te zijn dan op de foto. Ik herkende hem niet eens met zijn mooie en dikke vacht.
Een hond die erg veel indruk op mij heeft gemaakt, was Bobo. Bobo is een oude mopperkont, die het nog steeds presteert om de baas te zijn binnen zijn omheining. Helaas lijkt het alsof andere honden steeds vaker een gooi doen naar de macht. En nu bleek Bobo, tot mijn verrassing, ook nog blind te zijn. Daarom zullen we na de verhuizing voor onder meer Bodo aparte voorzieningen proberen te treffen.


Bobo, die blind is.

Ook Aria heeft veel indruk op mij gemaakt. Een prachtige hond met een (onbegrijpelijk) prachtig witte vacht. Het lijkt mij onmogelijk dat niemand op haar verliefd wordt. Helaas is Aria erg schuw. Tijdens mijn verblijf daar was het mij niet gelukt om echt contact met haar te krijgen. Als ik haar omheining schoonmaakte, sloeg ze mij gade naast haar hok. Als ik haar echter aankeek of iets tegen haar zei, ging ze haar hok in.
Ik was wel blij verrast door Tia. Tia was aanvankelijk ook een schuwe, bijna panische, hond. Ze moest wel even de kat uit de boom kijken, maar uiteindelijk kwam ze voorzichtig een aai halen. En als bonus heeft ze zelfs wat danspasjes voor mij gedaan. Super!
Mica bleek ook een klein en nogal dun hondje te zijn. En oh, zo bang. Terwijl het erop leek dat het beter ging. Ik heb haar in mijn armen genomen en ze stopte haar bekje in mijn nek. Ik had zin om te janken. Toen het eten werd gebracht, wachtte ze tot de rest van de honden uitgegeten waren, en dan pas ging zij ook eten. Mica kan ik niet meer uit mijn hoofd krijgen.


De timide Mica.

En dan de rebellen van Glina: Lord en Bearcu! Ze zijn allebei prachtige honden! Erg mooi om te zien! En ook erg expressief! Lord is een knuffelkont en geef je spontaan een pootje. Bearcu is onverschilliger en erg onafhankelijk. Na de verhuizing zouden ze helaas ook in een kennel moeten. De vrijwilligsters proberen nu met hen te oefenen in een kennel. Ze ontsnappen binnen de kortste keren. Na de zoveelste poging van de vrijwilligsters had Bearcu besloten om zich niet meer te laten vangen. Hij is ook dagen weggeweest bij Costel, een vroegere verzorger van het asiel die in het dorp woont. Op mijn laatste dag daar, kwam hij terug. Ik wil graag denken dat hij afscheid kwam nemen, maar gezien zijn honger, heeft zijn terugkeer waarschijnlijk niets met mij te maken. -;) Na de verhuizing zullen wij kijken of wij ook voor Lord en Bearcu speciale voorzieningen kunnen treffen zodat ze niet opgesloten hoeven te worden in een kennel.
Ook heb ik mijn hart verpand aan Daisy. Zodra ik op dag één de auto uitstapte, werd ik door een mormel met een scheef bekje en scheve tandjes achtervolgd. En zodra ik mijn camera te voorschijn haalde, hoorde ik steeds haar zachte gegrom achter mij. Ook Daisy is erg schuw. Je zag haar steeds meer dichterbij komen, maar steeds als ik haar wilde aanraken, trok ze zich weer terug. Uiteindelijk is het gelukt om haar zachtjes te aaien op haar kopje, maar dan nog mocht ik niet té dichtbij komen.


Daisy is weer net in een kennel gestopt. Binnen 15 minuten zal ze weer buiten rondlopen. -;)

Glina
In de dagen dat ik in Glina ben geweest, heb ik geprobeerd, naast het maken van foto’s, om zoveel mogelijk mee te draaien. Eten klaar maken, poep opruimen, honden aandacht geven…
Alles zit daar erg primitief in elkaar. De omheiningen van de honden zijn hekken die op meerdere plekken aan elkaar worden vastgezet met metalen draad. Het kost steeds minuten lang om een omheining binnen en uit te komen. Na een dag had ik bloedende vingers.



Het was me direct opgevallen dat de honden er goed uit zien. Maar net als in Leila, smeken ze om aandacht. De vrijwilligsters hebben te weinig tijd om alle honden uitgebreid aandacht te geven. Het is natuurlijk jammer, want er zijn best veel honden die voor een herplaatsing in aanmerking zouden komen als ze gesocialiseerd zouden worden.


Ursu zegt gedag.

Er is daar ook een verzorger die betaald wordt. Hij haalt elke dag water voor de honden met zijn paard met wagen. Ook repareert hij de hekken, wanneer dat nodig is. Poep opruimen is niets voor hem, heb ik gemerkt. Hij wachtte steeds tot wij klaar waren en dan pas ging hij meehelpen. Belangrijk is dat hij goed is voor de honden en het maakt niet uit op welk moment van de dag je daar aankomt, de honden hebben altijd vers water. Het voer krijgen ze van de vrijwilligers.


George had net water gehaald.

Het voeren van de honden is elke dag weer een hele opgave. Behalve de ca. 700 honden ‘in eigen beheer’ (het waren er eerst ruim 800 honden!), proberen ze zo vaak mogelijk ook de zwerfhonden in het dorp te voeren. Zoals bijvoorbeeld de waterhonden, de honden bij een graanmolen of de honden bij het gasbedrijf in de buurt. Olimpia heeft als enige een auto. Elke keer dat ze met de auto rijdt naar Glina, doet ze ook een rondje door het dorp om de zwerfhonden te voeren. Helaas komen er vaak puppies bij. Ze worden dan door mensen op straat gedumpt. De meeste zwerfhonden in het dorp zijn namelijk gesteriliseerd. Ze hebben geprobeerd om langzamerhand ook de honden met een eigenaar te steriliseren, maar daar zijn de eigenaren vrijwel altijd tegen.
Ook hier is de economische crisis goed voelbaar. Zo hadden de vrijwilligsters een afspraak met een bakkerij waar ze regelmatig 1 à 2 zakken oud brood gratis kregen. Mijn verbazing was nu groot toen ze voor 1 zak brood (keihard en erg beschimmeld) moesten betalen. Niet veel weliswaar, maar wel kenmerkend voor deze tijden.


Carmen serveert het eten.

Click hier voor de honden bij het gasbedrijf. De puppies zijn daar gedumpt. De pups krijgen een soort kaas en melk, de volwassen honden krijgen apart te eten.
Click hier voor de honden bij de graanmolen. Het teefje mag niet gesteriliseerd worden van haar bejaarde 'eigenaar'.
Click hier voor een ander roedeltje in het dorp.

Fundulea
Zondag ben ik in Fundulea geweest, de nieuwe locatie van de honden van Glina en Leila. Dat zijn twee stallen die nog geschikt gemaakt moeten worden als onderkomen voor zoveel honden.
Nadat de grootste stal door de vrijwilligers schoongemaakt werd en klaar voor de verbouwing, brak er brand uit. Daarbij is het dak compleet afgebrand. Toen ik er aankwam, waren er al 5-6 vrijwilligers met zwarte gezichten druk aan het werk.

Click hier voor een filmpje van de stal die nog 'heel' is.
Click hier voor een filmpje van de tweede stal na brand.

Pascani
Op woensdag ben ik in Pascani geweest. Omdat het asiel van Pascani een gemeentelijk asiel is, maakt dit zaken voor ons extra gecompliceerd. Op dit moment zijn er ca. 200 honden, maar dat aantal fluctueert snel. Honden verdwijnen en nieuwe honden worden (tegen alle afspraken met de burgemeester in) gebracht. Ook de honden in Pascani zien er op dit moment goed uit. Degenen die zich de foto’s van vorig jaar nog voor de geest kunnen halen, weten hoe extreem mager die honden waren. Door de honger vonden er dagelijks gruwelijke taferelen plaats. Dat is nu veranderd en dat gaf mij een erg dankbaar en blij gevoel. Zoals u weet, zijn we in Pascani bezig met een grootscheepse sterilisatieactie. Als gebaar voor deze actie heeft de beheerder van het asiel 2 extra kennels laten maken. De materialen waren er weliswaar.-;)  Hopelijk zet hij zijn gebaar door en laat met bestaande materialen extra kennels bouwen, zodat er in de oude kennels minder honden op elkaar hoeven te zitten.
Ook in Pascani was het erg warm. Daardoor was het waterniveau in de waterput op het terrein te veel gedaald, waardoor het water een probleem werd. De burgemeester van Pascani heeft een nieuw asiel beloofd, maar het is nog onduidelijk of hij belofte gaat houden.


Hond in Pascani

Afscheid van Roemenie
De donderdag voordat ik naar huis moest vliegen, ben ik nog in Glina geweest. Het was een emotionele dag. Toen we daar weggingen, was ik in de auto gestapt en probeerde stoïcijns voor mij uit te kijken en mijn tranen in bedwang te houden. Ik had het gevoel alsof ik de honden in de steek liet. Opeens zag ik Lord, Daisy, Bingo en een paar andere honden naast de auto rennen. Ze hebben ons, rennend en met hun staartjes in de lucht, een heel stuk begeleid. Ik lachte met tranen in mijn ogen.
Ook het afscheid van Ioana, Olimpia en Carmen viel zwaar. Het was alsof ik afscheid nam van dierbare vriendinnen. Het zijn 3 geweldige vrouwen die hun heel leven in het teken hebben gezet van de zwerfhonden. Ik heb gezien wat ze doen en hoe hun dag eruit ziet, en ik heb me voorgenomen om nooit meer te klagen dat ik moe ben. Het is ook een hele geruststelling dat zij zich om die honden bekommeren. Hoe moeilijk het ook is, zij zullen voor die honden tot het extreme gaan.

Enkele foto's


In eerste instantie viel mij het aantal zwerfhonden op straat mee vergeleken met voorgaande jaren. Ik wilde graag geloven dat het door het werk van de zonebeschermers kwam, die zelf zoveel mogelijk honden proberen te steriliseren. ’s Nachts echter werd mijn droom wreed verstoord. Het bleek dat de honden zich overdag door de hitte schuil hielden. ’s Nachts zag je ze echter wel. Alleen op straat bij mijn oom, telde ik ’s nachts 28 koppen. Als ze in roedel lopen, kunnen ze helaas ook agressief worden. Veel van de honden bij mijn oom hadden een oormerkje. Dat betekent dat ze gesteriliseerd zijn en uitgezet. Helaas zijn ze niet allemaal gesteriliseerd en een teefje was zwanger. Samen met Ioana hebben we geprobeerd om het teefje te vangen, maar het lukte ons niet.

Kleine Mica


Chica, een erg vrolijk hondje. Als ze wel eens een mep krijgt van de grotere honden, gaat ze een paar minutjes in haar hok zitten en dan gaat ze weer over tot de orde van de dag.

Negrita...

Daisy, opnieuw uit haar kennel ontsnapt.